Klient nie poszukuje emocjonalnego ukojenia ani ulgi od problemów natury psychologicznej. Osoba korzystająca z usług coacha może z jego wsparciem zainicjować działania mające na celu osiągnięcie wybranych przez siebie celów. Coach nie podchodzi do klienta z pozycji eksperta, autorytetu czy osoby uzdrawiającej. Nie ocenia, nie doradza, nie daje gotowych rozwiązań. Coach i klient wspólnie ustalają cel, format i oczekiwane wyniki ich pracy. Klient nie zrzuca odpowiedzialności za powyższe na coacha ani też coach nie decyduje się na podjęcie pełnej odpowiedzialności za efekty procesu. Coach i jego klient przygotowują wspólnie harmonogram spotkań oraz ustalają sposoby komunikowania się (bezpośrednio, telefonicznie, mailowo lub za pomocą dostępnych komunikatorów np. skype). Coaching koncentruje się na teraźniejszości i przyszłości. Nie analizuje on przeszłości czy wpływu minionych zdarzeń na obecne funkcjonowanie jednostki (informacja zaczerpnięta ze strony ICF Poland). 
Coaching nie jest psychoterapią i nie jest w stanie pomóc klientowi z problemami natury emocjonalnej czy poznawczej, nie zajmuje się pomocą psychologiczną i nie leczy zaburzeń. 
Coaching natomiast może być stosowany równolegle z psychoterapią, lecz nie może być jej substytutem.